நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 12

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 12

  Tuesday, August 11, 2015

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 12

Gandhi (centre) is pictured with other Indian resistance leaders in South Africa

60. காந்திஜியின் அரசியல் வாழ்க்கை நான் முன்பே குறிப்பிட்டவாறு மூன்று தலைப்புகளில் பகுக்கப்படும் :

1. 1915 முதல் 1939-40  - க்கு இடைப்பட்ட காலம்.
   
2. மஹாத்மாவின் தலைமையின் கீழ் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் ஜின்னாவிடம் சரணடைந்து பாகிஸ்தானை ஏற்றுகொண்ட காலமாகிய 1939-40 -க்கும் 1947 ஜூன் 3 - க்கும் இடைப்பட்ட காலம் .
   
3. பிரிவினை நாள் முதல் அவர் கடைசியாகச் சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் இருந்து , அதனால் பாகிஸ்தானுக்கு 55 கோடி ரூபாய்களைக் கொடுப்பதில் முடிந்த நாள் வரையுமான இடைப்பட்ட காலம்.

61. காந்திஜி 1914-இன் இறுதியில் இந்தியாவுக்குக் கடைசியாகத் திரும்பி வந்த போது, தென்னாப்பிரிக்க இந்தியர்களுக்குத் துணிவு மிக்க தலைமை வகித்த மிக உயர்ந்த புகழை அவர் தம்மோடு கொண்டு வந்தார். அந்நாட்டில் வெள்ளையர் கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்தும், இந்தியாவின் சுயமரியாதையையும், நம்முடைய குடியுரிமையையும் வலியுறுத்தியும், கொள்கையை நிறுவியும், அப்போராட்டத்துக்குத் தாமே தலைமை வகித்தார். அவரை இந்துக்களும், முஸ்லிம்களும், பார்ஸிகளும் போற்றினர்; பின்பற்றினர். தென்னாப்பிரிக்காவிலுள்ள எல்லா இந்துக்களுக்கும் தலைவராக அவர் உலகெங்கும் பாராட்டப்பெற்றார். வாழ்க்கையில் அவருடைய எளிமை, அவர் தம்முடையதாக எடுத்துக்கொண்ட செயல் நோக்கத்துக்குத் தன்னலமற்ற ஈடுபாடு, ஆப்பிரிக்கர்களின் இனத்திமிருக்கு எதிரான போராட்டத்தில் அவர் தம்மையே தியாகம் செய்தது, உண்மையாக செயல்பட்டது ஆகிய எல்லாம் இந்தியர்களின் மரியாதையை உயர்த்தின. இந்தியாவில் அவர் எல்லோருக்கும் உற்றதோழரானார்.

62. நாட்டுமக்களின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பணியாற்ற அவர் இங்கு திரும்பி வந்தபோது, ஆப்பிரிக்காவைப் போன்று இங்கும் எல்லா சமுதாயத்தினரின் எதிர்ப்பில்லாத நம்பிக்கையையும், மரியாதையையும் பெறுவோம் என்று  நியாயமாய் எதிர் பார்த்தார்.ஆனால் இந்த எதிர்பார்ப்பில் விரைவிலேயே ஏமாற்றம் அடைந்தார்.இந்தியா, தென்னாப்பிரிக்காவாக இல்லை. தென்னாப்பிரிக்காவில் இந்தியர்கள், மறுக்கப்பட்ட உரிமையான குடியுரிமை தவிர வேறு எதையும் கேட்கவில்லை. அவர்கள் அனைவருக்குமே பொதுவான, தீவிரமான மனக்குறை இருந்தது. போயர்களும், பிரிட்டிஷாரும் அவர்களைக் கால்மிதிகளைப் போன்று நடத்தினார்கள். ஆகவே இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், பார்ஸிகள் அனைவரும் பொதுவான எதிரிக்கு எதிராக ஒன்றுபட்டு, ஒரே மனிதனாக நின்றார்கள். தென் ஆப்பிரிக்க அரசுக்கு எதிராக அவர்களுக்கு வேறு சச்சரவு ஏதுமில்லை. தாய் நாட்டில் இந்திய சிக்கல் முற்றிலும் வேறானது. நாங்கள் உள்ளாட்சிக்கும், தன்னாட்சிக்கும், சுதந்திரத்திற்கும் கூட போராடிக்கொண்டிருந்தோம்.

இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே இருந்த வேற்றுமையைத் தீவிரப்படுத்தும்' பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி' உட்பட எல்லா வழிமுறைகளையும் கையாண்டு எங்கள் மீது அரசியல் ஆதிக்கத்தைத் தொடர்வதற்கு உறுதிபூண்ட மன்னராட்சியைத் தூக்கி எறிவதே எங்கள் உள்நோக்கம். இவ்வாறு, காந்திஜி தென்னாப்பிரிக்காவில் தாம் அனுபவித்தே அறியாத இதைப் போன்ற சிக்கலை முதலிலேயே அவர் எதிர்க்க வேண்டியிருந்தது. உண்மையில் தென்னாப்பிரிக்காவில் அவரது பயணம் முற்றிலும் இலகுவாக இருந்தது. அங்கு பல்வேறு சமுதாயத்தினரிடையேயும் தங்கள் ஒன்றுபட்ட நலன்குறித்த அடையாளம் முழுமையாயிருந்ததால், ஒவ்வொரு இந்தியரும் அவருக்குப் பின்னால் அணிவகுத்தார். ஆனால் இந்தியாவில் சாதி வாக்கெடுப்பு, தனித்தனி வாக்காளர் தொகுதி போன்றவை நாட்டின் ஒற்றுமையை முன்பே வேரறுக்கத் தொடங்கி விட்டன. இவைபோன்று இன்னும் பலவும் வரவிருந்தன. பிரிட்டிஷாரால் கெட்ட நோக்குடைய சாதிச் சலுகைக் கொள்கை மிகவும் விடாப்பிடியாக மன உறுத்தலின்றி பின்பற்றப்பட்டது. ஆகவே, தென் ஆப்பிரிக்கா போன்று இந்தியாவில் இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்ட தலைமையைப் பெறுவது என்பது மிகவும் கடினமாயிருந்ததை காந்திஜி கண்டார். ஆனால், அவர் எல்லா இந்தியர்களுக்கும் தலைவராக இருந்து பழகிவிட்டதால், ஒரு பிரிவுபட்ட நாட்டின் தலைமையை அவரால் மிகவும் வெளிப்படையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. பிளவுபட்டு, ஒன்றுக்கொன்று எதிராகிப் போன படையின் தளபதியாக இருக்க சம்மதிக்க எண்ணுவது அவருடைய நேர்மையான மனத்துக்குப் பொருளற்றதாகப்பட்டது.

63. அவர் இந்தியாவுக்குத் திரும்பிய முதல் ஐந்தாண்டுகளில் இந்திய அரசியலில் அவர் உச்சநிலைத் தலைமையை அடைவது என்பதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் இல்லாதிருந்தது. தாதாபாய் நௌரோஜி, சர் பெரோஸ் ஷா மேத்தா, லோகமான்ய திலகர், ஜி.கே.கோகலே மற்றும் பலர் இன்னும் உயிரோடு இருந்தனர். காந்திஜிக்கு அவர் இருந்தநிலையில் மரியாதை கிடைத்தது. அவர் அளவுக்கு செல்வாக்கு இருந்தது. அந்தப் பெருந்தலைவர்களை ஒப்பிடும்போது வயதிலும், அனுபவத்திலும் அவர் இன்னும் இளையவராகவே இருந்தார். ஆனால் இரக்கமற்ற விதி அவர்கள் எல்லோரையும் ஐந்தாண்டுகளில் அகற்றிவிட்டது. 1920 ஆகஸ்டில் லோகமான்ய திலகர் இறந்ததும், காந்திஜீ உடனே முன்னணிக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

64. அன்னிய ஆட்சியாளர்கள் 'பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி'யைக் கொண்டு முஸ்லீம்களின் நாட்டுப்பற்றைக் குலைப்பதை அவர் பார்த்தார். தாய்நாட்டுக்குப் பொதுவான பக்தியையும், சகோதரத்துவத்தையும் அவர் ஏற்படுத்தினாலொழிய விடுதலைப் போரில் ஒருங்கிணைந்த படைக்கு அவர் தலைமை தாங்குவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதையும் கண்டார். ஆகவே அவர் இந்து - முஸ்லீம் ஒற்றுமையைத் தம்முடைய அரசியலின் அடித்தளமாக்கினார். பிரிட்டிஷ் தந்திரத்துக்கு எதிர் முழக்கமாக, அவர் முஸ்லீம் சமுதாயத்திடம் மிகுந்த நட்புபூண்ட அணுகுமுறையைப் பின்பற்றத் தொடங்கினார். முஸ்லீம்களுக்கு தாராளமான, மட்டற்ற உறுதிமொழிகளால் அதனை உறுதிப்படுத்தினார். இந்தியாவின் ஜனநாயக தேசீய விடுதலைக்காக தொடர்ந்து இப்படி செய்து வந்தது ஒன்றும் தவறன்று. ஆனால் காந்திஜி இதனை - அவருடைய பிரச்சாரத்தின் இன்றியமையா நோக்கமான ஒற்றுமையை - முற்றிலும் மறந்து விட்டார். விளைவுகளை நாம் எல்லோரும் இப்போது அறிந்து கொண்டுள்ளோம்.

நன்றி: சாலிய மஹரிஷி சாலியர்

Read More

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 11

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 11

  Saturday, August 08, 2015

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 11

56. 1920-ஆம் ஆண்டு முதலாக, அதாவது லோகமான்ய திலகர் இறந்தது முதலாக, காந்திஜியின் செல்வாக்கு காங்கிரசில் முதலில் அதிகரித்துச் சென்று, பின்னர் உச்ச நிலைக்குச் சென்றுவிட்டது. சமுதாய விழிப்புணர்வுக்கு அவருடைய செயற்பாடுகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு தீவிரமாக இருந்தன.சத்தியம், அஹிம்சை ஆகிய முழக்கங்கள் தேசத்துக்கு முன்பாக ஆரவாரப்பகட்டுடன் உலாவந்த போது அவை உறுதிப்படுத்தபட்டன. இந்த முழக்கங்களை எந்த உணர்வுடைய அல்லது அறிவார்ந்த மனிதனும் எதிர்க்க முடியாது. அவற்றில் புதியதாகவோ,அசலானதாகவோ எதுவும் இல்லை. அவை ஒவ்வொரு சட்டப்படியான பொது இயக்கத்திலும் பொதிந்துள்ளவைதாம். 

மனித சமுதாயம் முழுதுமே இந்த மேன்மையான கோட்பாடுகளை அன்றாட இயல்பு வாழ்க்கையில் கண்டிப்பாகப் பின்பற்ற முடியும் என்பது வெறும் கனவுதான். உண்மையில், தங்கள் உற்றார், உறவினர்,நாடு இவற்றின் மீது வைத்திருக்கும் மரியாதை,கடமை, அன்பு ஆகியவை ஒவ்வொருவரையும் அஹிம்சையைப் புறக்கணிக்குமாறு கட்டாயப்படுத்துகின்றன. ஆக்கிரமிப்பாளருக்கு எதிராக ஆயுதங்களுடன் எதிர்ப்பது நியாயமற்றது என்பதை என்னால் எப்போதும் நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. எதிர்ப்பதும்,  முடிந்தால் வலிமை கொண்டு எதிரியை வெல்வதும் மதத்தின் கடமையும், அறத்தின் கடமையும் ஆகும் என்று நான் கருதுவேன். ஸ்ரீ ராமச்சந்திரன் ஆவேசமான சண்டையில் இராவணனைக் கொன்று சீதையை விடுவித்தார். ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கம்சனின் போக்கிரித்தனத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்காக அவனைக் கொன்றார். மகாபாரதத்தில் அர்ஜுனன் தன் நண்பர்கள், உறவினர்களுடன் சண்டையிட்டு கொல்ல வேண்டியிருந்தது. அவன் மதிக்கும் பீஷ்மரையும், அவர் ஆக்கிரமிப்பாளர் பக்கத்தில் இருந்ததால் சண்டையிட்டுக் கொல்ல நேர்ந்தது. இராமர், கிருஷ்ணர், அர்ஜுனன் ஆகியோரை வன்முறைக் குற்றம் புரிந்தவர்கள் என்று பெயரிட்டு அழைப்பது, மனிதச் செயல்களின் அகத்தூண்டுதல்கள் பற்றிய அறியாமையால் செய்யும் துரோகமாகும். சத்திரபதி சிவாஜி மகாராஜா நடத்திய வீரப்போர் தான் இந்தியாவில் முஸ்லீம் கொடுங்கோன்மையை முதலில் தடுத்து நிறுத்தி, இறுதியாக ஒழித்துக்கட்டியதாகும். சிவாஜி அப்சல்கானைக் கொன்றது முற்றிலும் சரியான தந்திரமாகும். இல்லாவிட்டால் பின்னவர் நிச்சயம் அவரைக் கொன்றிருப்பார். சிவாஜி, ராணா பிரதாப், குருகோவிந்த் ஆகியோரை தவறான வழிகாட்டிய தேசபக்தர்கள் என்று காந்திஜி கண்டனம் செய்திருப்பது அவருடைய வெறும் தற்செருக்கையே வெளிப்படுத்துகிறது.

57. அவருடைய காலத்து வீரப்பெருந்தகைகள் நம் நாட்டின் மீதான ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்தும், அன்னிய மதவெறியாளர்களின் அட்டூழியம், கொடுஞ்செயல்கள் ஆகியவற்றினின்று மக்களைப் பாதுகாத்தும், தாய்நாட்டை ஆக்கிரமிப்பாளர்களிடமிருந்து மீண்டும் வென்றனர். மற்றொரு புறத்தில் முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மகாத்மாவின் ஐயத்துக்கிடமற்ற தலைமையின் போது அதிகமான கட்டாய, ஏமாற்று மதமாற்றங்களும், பெண்கள் மீது அதிகமான கொடுஞ்செயல்களும், இறுதியாக நாட்டின் பரப்பில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இழப்பும் நிகழ்ந்துள்ளன.  ஆகவே சிவாஜி, ராணா பிரதாப், குருகோவிந்த் ஆகியோருக்கு முன்பாக மகாத்மா மிகவும் குட்டையாய்த் தோன்றுவதைக் குருடர்கள் கூட தெளிவாக உணரும் போது அவருடைய ஆதரவாளர்களுக்கு அது தெரியாதது விந்தையாயுள்ளது. புகழ்பெற்ற இந்த வீரப்பெருந்தகைகளை அவர் கண்டனம் செய்திருப்பதைப் பற்றிக் குறைத்துச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அது பெரிதும் அனுமானம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

58. பிரிட்டிஷ் பேரரசின் ஆதரவோடு, முஸ்லீம் வன்முறை முனையில் கோழைத்தனமாக இந்தியப் பிரிவினைக்குச் சரணடைந்து ஆட்சிக்கு வந்துள்ள தன்னலக் குழு இப்போது காந்திஜியின் மரணத்தை வைத்துக்கொண்டு நூறு தீவிர வழிகளில் தன்னுடைய தன்னல நோக்கங்களுக்காக அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முயன்று வருகிறது. ஆனால், அவர்களுக்கு உரிய இடத்தை, புகழின் மாடக்குழியில், வரலாறு அவர்களுக்கு அழித்துவிடும். ராணா ப்ரதாப்பும், சிவாஜியும், குருவும் நாட்டு மக்களுக்குப் பெற்றுத்தந்த சுதந்திரத்தால் அவர்களுடைய இதயத்தின் கோவிலில் என்றென்றும் குடிகொண்டிருப்பார்கள். காந்திஜியோ, சத்தியம், அஹிம்சை என்ற பெயரில் சொல்லமுடியாத பேரிடரை நாட்டுக்குக் கொண்டுவந்த புதிராகத் தோன்றும் வன்முறை சார்ந்த அமைதியாளர்.

59. கீழே குறிப்பிட்டுள்ளவாறு காந்திஜியின் அரசியல் நடவடிக்கைகளை வசதியாக மூன்று தலைப்புகளில் பகுக்கலாம். அவர் இங்கிலாந்திலிருந்து சற்றேறத்தாழ 1914 -இன் இறுதியில் இந்தியாவுக்குத் திரும்பி வந்து உடனடியாகவே நாட்டின் பொது வாழ்க்கையில் குதித்துவிட்டார். அவர் வரவுக்குப் பின்னர் துரதிர்ஷ்டவசமாக பெரோஸ்ஷா மேத்தாவும், காந்திஜியால் தம்முடைய குரு என்று அழைக்கப்பட்ட ஜி. கே. கோகலேயும் சிறிய கால இடைவெளியில் இறந்துவிட்டனர். காந்திஜி அகமதாபாத்தில் சபர்மதி நதிக்கரை யில் ஓர் ஆசிரமத்தைத் தோற்றுவித்து தம் பணியைத் தொடங்கினார். சத்தியமும், அஹிம்சையும் அவரது முழக்கங்கள் ஆயின. அவர் போதித்த கோட்பாடுகளுக்கெதிராக அவர் அடிக்கடி ஆ திருப்திப் படுத்துவதற்க்காக இவ்வாறு செய்ததில் அவருக்கு எந்த விதமான மன உறுத்தலும் இல்லை. சத்தியமும்,  அஹிம்சையும் மிகச்சிறந்த கருத்தியல்கள் ; வியக்கத்தக்க செயல்பாட்டு வழிகாட்டிகள்.எனினும் அவற்றை அன்றாட வாழ்வில் பின்பற்ற வேண்டும்.  காற்றில் பறக்கவிடக் கூடாது. வீம்புக்குறிய அவருடைய கருத்தியல்களை அவரே வெளிப்படையாகத் தகர்த்தெறிந்ததை நான் பின்னர் காட்டுகின்றேன்.


நன்றி: சாலிய மஹரிஷி சாலியர்

Read More

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 10

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 10

  Thursday, August 06, 2015

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 10

50. பிரிட்டிஷார் வருவதற்கு முன்பாக, பல நூற்றாண்டுகளின் அனுபவத்தின் விளைவாக இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் எஜமானர்களாகத் தொடர முடியாது என்பதை இந்துக்களும், முஸ்லிம்களும் உணர்ந்திருந்தனர். அவர்களை விரட்டியடிக்க முடியாது என்பதையும் தெரிந்திருந்தனர். இருபாலரும்மே ஒன்றாகத்தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டனர். மராட்டியர்களின் வளர்ச்சி, ராஜபுத்திரர்களின் புரட்சி, சீக்கியர்களின் எழுச்சி ஆகியவற்றால், இந்த நாட்டில் முஸ்லிம்களின் பிடி மிகவும் தளர்ந்து போயிற்று. இந்தியாவில் அவர்களுள் சிலர் தங்கள் உயர் நிலைக்குத் தொடர்ந்து ஆசைப் பட்டாலும், நடைமுறையில் நம்பிக்கையுடைய மக்கள் அத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் வீணானவை என்பதைத் தெளிவாகக் கண்டார்கள்.

ஆனால் மற்றொரு புறம், இந்துக்களையும், முஸ்லிம்களையும் விட பிரிட்டிஷார் போரிலும், சூழ்ச்சியிலும், மிக வல்லவர்களாக இருந்ததை நிரூபித்து விட்டனர். நிர்வாகத்தில் மேம்பட்ட முறைகளைப் பின்பற்றியதாலும், உயிருக்கும், உடைமைக்கும் எந்த ஒரு வேறுபாடும் காட்டாமல் பாதுகாப்பை உறுதிப் படுத்தியதாலும், இந்துக்களும், முஸ்லீம்களும் அவர்களைத் தவிர்க்க இயலாமல் ஏற்றுக் கொண்டனர். பிரிட்டிஷார் வருவதற்கு முன்பாகவே இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே கருத்து வேற்றுமை இருந்து வந்தது. இருந்தபோதும், பிரிட்டிஷார் இந்த வேற்றுமைகளைப் பழிபாபத்துக்கு அஞ்சாமல் பயன்படுத்தி,  தங்கள் ஆட்சியையும், அதிகாரத்தையும் நிலைநிறுத்திக் கொள்வதற்காக மேலும் அதிக வேற்றுமைகளை உறுவாக்கினர். நாட்டின் ஆட்சியில் மக்கள் நலனுக்காக அதிகாரத்தைப் பிடிக்கும் நோக்கத்துடன் தொடங்கப்பட்ட இந்திய தேசீய காங்கிரஸ், தன் முன்பாக முழுமையான தேசீயம் என்ற கருத்தியலைத் தொடக்கத்திலிருந்தே வைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் பொருளாவது, எல்லா இந்தியர்களும் மக்களாட்சி அடிப்படையில் சம உரிமைகளும், முழுமையான சமத்துவமும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதுதான். அன்னியர் ஆட்சியை அகற்றி, அங்கு மக்களாட்சியையும், மக்கள் அதிகாரத்தையும் நிறுவும் இந்தக் கருத்தியல், என் பொது வாழ்க்கையின் தொடக்க காலத்தில் இருந்தே என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.

51. நாட்டின் பொது விவகாரங்களிலும், தேர்தல்களிலும், சட்டமன்றத்துக்கு உள்ளேயும், வெளியேயும், அமைச்சரவை நிறுவுவதிலும், கலைப்பதிலும், மதம் சார்ந்த, சாதி சார்ந்த கருதுதல்கள் முற்றிலுமாக அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதை நான் என் எழுத்துக்களிலும்,பேச்சுக்களிலும் எப்போதும் கூறி வந்துள்ளேன். எப்போதுமே நான் மதசார்பற்ற அரசையும் இணைந்த வாக்காளர்களையும் ஆதரித்து வந்துள்ளேன். என் மனத்துக்கு இதுதான் செய்வதற்குரிய ஒரே அறிவார்ந்த செயல் என்று தோன்றுகிறது. (இங்கு இந்து மகாசபையின் பிலாஸ்பூர் அமர்வில் 1944 அக்டோபரில் நிறைவேற்றிய தீர்மானங்களின் பகுதிகளைப் படிக்கிறேன். இணைப்புப் பக்கங்கள்12-13 )காங்கிரஸின் செல்வாக்கால் இந்தக் கருத்தியல் இந்துக்களிடம் நிலையாக ஆதரவைப் பெற்றுவந்தது. முஸ்லிம்கள் ஒரு சமூகமாக முதலில் தனித்து நின்றனர். பின்னர், அன்னிய எஜமானர்களின் பிரித்தாளும் கொள்கையின் அரிப்புடைய செல்வாக்கால், இந்துக்களை மேலாதிக்கம் செலுத்தும் பேராவலை வளர்ப்பதில் ஊக்கம் பெற்றனர். இந்தப் பார்வையின் முதல் அடையாளம் 1906-ல் முன்னாள் வைஸ்ராய் மிண்டோ பிரபு தூண்டிவிட்ட தனி வாக்காளர் தொகுதிக்கான கோரிக்கையாகும். சிறுபான்மையினர் பாதுகாப்பு என்ற சாக்கில் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் இந்த வேண்டுகோளை ஏற்றது. காங்கிரஸ் கட்சி வாய்மொழியாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்த போதும், அது பிரிவினையை ஏற்காமலும்,எதிர்க்காமலும் 1934- ல் ஓர் இழிவான வழிமுறையைப் பின்பற்றியதால், இறுதியாக அது பிரிவினையை படிப்படியாக அதிகரித்தாகிவிட்டது.

52. அதை இந்த நாட்டின் பிரிவினை கோரிக்கை இவ்வாறு உருவெடுத்து, வலுப்பெற்றது. தொடக்கத்தில் ஆப்பின் மெலிந்த முனையாக இதுந்தது, இறுதியில் பாகிஸ்தான் ஆகி விட்டது. போற்றற்குறிய நோக்கமாகிய ஐக்கிய முன்னணி, இந்தியாவின் எல்லா வகுப்பினரையும் ஒன்று சேர்த்து,அன்னியரை விரட்டியடிக்க தொடங்கப்பட்டது. பிரிவினை வாதம் முடிவில் மறைந்து விடும் என்று நம்பப் பட்டது. அதுவே தவறாகி விட்டது.

53. இணைந்த வாக்காளர் தொகுதிக்கு கொள்கையளவில் நான் ஆதரவு கொடுத்தபோதும் தனித்தனி வாக்காளர் தொகுதிகளைத் தற்காலிகமாக அறிமுகப்படுத்துவதற்கு நான் என்னை சரிப்படுத்திக் கொண்டேன்.ஏனென்றால், முஸ்லிம்கள் அவற்றில் ஆர்வம் காட்டினார்கள். எனினும், பிரதிநிதித்துவம் கட்டாயமாக ஒவ்வொரு சமூகத்தின் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் தரப்பட வேண்டும் ; அதற்கு மேலாக அளிக்கப்படக் கூடாதென்பதை நான் வலியுறுத்தினேன்.இந்த நிலையைத் தொடர்ந்து நான் கடைப் பிடித்தேன்.
       
54. ஒருபுறம் பிரிட்டிஷ் எஜமானர்களின் அகத்தூண்டுதலாலும், மறுபுறம் காந்திஜியின் தலைமையிலான காங்கிரஸின் ஊக்குதலாலும், சமூக அடிப்படையில்  முஸ்லீம் சமுதாயத்தினர் தொடர்ந்து முஸ்லீம் லீக்கை ஆதரித்து வந்தனர். இதனால் ஆண்டுக்கு ஆண்டு முஸ்லீம் லீக் தனது பிரிவினைக் கொள்கையை அதிகரித்துக் கொண்டே செல்வதற்கு ஊக்கம் பெற்றது.

55. நான் முன்பே சுட்டிக் காட்டியது போன்று, சமூகப் பிரிவு சார்ந்த வாக்காளர் தொகுதிக்குக் கொள்கையளவில் எதிர்ப்பு தெரிவித்திருந்த போதும், முஸ்லீம் லீக்கின் நியாமற்ற கோரிக்கைகள் முதன்முதலில் காங்கிரஸால் லக்னோ உடன்படிக்கையில் 1916- ல் ஏற்கப் பட்டது. ஒவ்வொரு அரசியலமைப்பு திருத்தத்தின்போதும் இது தொடர்ந்தது. காங்கிரஸ் தேசியத்திலிருந்தும் , ஜனநாயகத்திலிருந்தும் வழுவிச் சென்றபோது பெருஞ்செலவு படைத்த பேரிடரை உருவாக்கிவிட்டதை அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் காட்டுகின்றன.

நன்றி: சாலிய மஹரிஷி சாலியர்

Read More

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 9

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 9

  Thursday, August 06, 2015

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 9

On Direct Action Day, 16 August 1946

42. அது மட்டுமன்று ; வீர சாவர்க்கர் 1947 ஆகஸட் 15 அன்று இந்து சங்கத்தாரில் பெரும்பாலோரின் முடிவை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, சக்கரத்துடன் கூடிய இந்தப் புதிய கொடியைத் தம்முடைய வீட்டின் மேல் ஏற்றினார்.பகவா கொடியையும் உடனாக ஏற்றினார். இதற்கும் மேலாக டாக்டர். முகர்ஜி வீர சவர்க்கருடன் தொலைபேசி மூலம் தொடர்பு கொண்டு இந்தியக் கூட்டமைப்பு அமைச்சரவையில் தாம் பதவியை ஏற்றுக் கொள்ளலாமா என்று அனுமதி கேட்டபோது அழுத்தந்திருத்தமாக பதில் கூறினார்.எந்தக் கட்சி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு தலைமை தாங்கினாலும் அந்தப் புதிய அரசு தேசிய அரசாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும்,  எல்லா தேசபக்தர்களாலும் அது ஆதரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், ஆகவே இந்து சங்கத்தாரும் ஒத்துழைப்பை நல்க வேண்டும் என்றும், அரசால் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டால், ஒரு பதவியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும்  கூறினார். ஓர் இந்துசபாத் தலைவரான டாக்டர் முகர்ஜி போன்றவரை தேசிய அமைச்சரவையில் பங்கு ஏற்க அழைப்பு விடுத்த சமரச மனப்பான்மைக்கு அவர் காங்கிரஸ் அமைச்சர்களைப் பாராட்டினார். போபட்கரும் டாக்டர் முகர்ஜியை ஆதரித்தார்.

43. இந்த சமயத்தில்,  காங்கிரஸின் சில உயர்நிலைத் தலைவர்களும், அவர்களுடைய மாநில அமைச்சர்களும் கூட வீர சவர்க்கரை சந்தித்ததும்,  புதிய நாட்டை ஆதரிக்க ஒரு ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்குவது பற்றி அவர்களுக்கிடையில் சுறுசுறுப்பான கடிதப் போக்கு இருந்து வந்ததும் வெளிச்சத்துக்கு வந்தன. இந்தக் கொள்கையை வீர சாவர்க்கர் முன்பே கூறி வந்திருந்தார். தேச பக்தர்களின் பொதுவான முன்னணிக்கு நான் கூட எதிர்ப்பாக இருக்க முடியாது. ஆனால் காங்கிரஸ் அரசாங்கம் காந்திஜியின் கட்டை விரலுக்கடியில் ஆட்டுமந்தையைப் போன்று தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போவதாக தந்திரமாக அச்சுறுத்தி காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தின் மீது காந்திஜி தம்முடைய இந்து எதிர்ப்பு ஆர்வக்கொள்கையைத் திணிக்க முடியும். எந்தப் பொது முன்னணியாக இருந்தாலும் இச்சூழ்நிலையில் காந்திஜியின் சர்வாதிகாரத்தை மற்றொரு வடிவில் அமைப்பதாகத்தான் போய் முடியும் என்பதும், அதன் விளைவாக இந்துத்துவத்துக்குத் துரோகம் விளையும் என்பதும் எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

44. வீர சாவர்க்கரின் இத்தகைய ஒவ்வொரு செயலும் என்னுடைய எதிர்ப்புக்கு ஆளானது. நானும், ஆப்தேயும், சில இளைய இந்து சங்கத்தார் நண்பர்களும், எங்களுடைய தீவிர செயல்திட்டத்தை மகாசபையோ, அதன் பெயர் பெற்ற தலைவர்களோ இல்லாமல் ஒரேயடியாக தனித்தே வரையறுப்பது என்று முடிவு செய்தோம். எங்கள் புதிய திட்டங்கள் பற்றி வீர சாவர்க்கர் உட்பட அவர்களில் யாரிடமும் பேசுவதில்லை என்று உறுதி பூண்டோம்.

45. இந்து மகாசபையும், அதன் வயது முதிர்ந்த தலைவர்களின் கொள்கைகளையும் என் நாளிதழான அக்ரனி அல்லது ஹிந்து ராஷ்ட்ராவில் நான் விமர்சிக்கத் தொடங்கினேன். இந்து சங்கத்தாரின் இளைய தலைமுறையிடம் எங்கள் சொந்தத் தீவிர செயல்த்திட்டத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு வெளிப்படையாக அழைப்பு விடுத்தேன்.

46. என்னுடைய தனித்த செயல்த்திட்டத்தை உருவாக்குவதற்காக, கையிலிருந்த இரண்டு நிச்சயமான வழிமுறைகளைத், தொடக்கமாக எடுத்துக்கொள்ள எடுத்துக் கொள்ள முடிவு செய்தேன். முதலாவதாக, காந்திஜிக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து வலுவான ஆனால் அமைதியான ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்துவது ; இந்து எதிர்ப்புப் பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்ளும் அவருடைய விரும்பத்தகாத பிராத்த்தனைக் கூட்டங்களில் குழப்பத்தையும், ஒழுங்கின்மையையும், ஆர்ப்பாட்ட எதிர்ப்பு மூலம் ஏற்ப்படுத்துவது. இரண்டாவதாக, நம்முடைய இந்து சகோதரர், சகோதரிகள் மீது முஸ்லிம்கள் நடத்தும் மதவெறி அட்டூழியத்திலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க ஹைதராபாத் அரசுக்கெதிராக எல்லைக் கோட்டுக்கருகில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவது. ஆம் இத்தகைய செயல் திட்டத்தை ரகசியமாகவும், சர்வாதிகார முறையிலுமே நடத்த முடியுமாகையால், அதில் நம்பிக்கையுடையவர்களிடமும், எங்கள் ஆணைகளுக்கு கேள்வி கேட்காமல் கீழ்ப்படிபவர்களிடமும் மட்டுமே அதை வெளிப்படுத்துவது என்று முடிவு செய்தோம்.

47. இந்த அறிக்கையில் மேற்கண்ட விவரங்களை எல்லாம் நான் குறிப்பிட்டிருக்கத் தேவையில்லை. ஆனால், மதிப்புக்குரிய அரசு வழக்கறிஞர் தமது தொடக்க உரையில் என்னை வீர சவர்க்கரின் கைகளில் வெறும் கருவியாக இருந்தேன் என்று சித்தரித்து விட்டார்.இப்படிக் கூறியது எனது மதிப்பீட்டுத்திறன், செயற்பாடு ஆகியவற்றின் தனித்தன்மைக்கு வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட அவமதிப்பு என்று நான் உணர்ந்தேன்.என்மீது ஏதேனும் தவறான கருத்து ஏற்படாமல் தவிர்க்க மேற்கண்ட  உண்மைகளை நான் சொல்ல நேர்ந்தது. இதன் விளைவாக,   என்னுடைய அறிக்கையின் மீதிப் பகுதியை விவரிப்பதற்கு முன்பாக நான் மீண்டும் உறுதியாகக் கூறுவது என்னவென்றால், காந்தியை நான் சுடுவதற்குக் காரணமான என்னுடைய  செயற்பாடுகள் குறித்து வீர சாவர்க்கருக்கு எதுவும் தெரியும் என்பது உண்மையன்று என்பதுதான். நான் மீண்டும் கூறுவது என்னவென்றால், என் முன்னிலையில் ஆப்தேயோ, அல்லது நானோ, பாட்கேயிடம், காந்திஜி, நேரு, சுரவார்டி ஆகியோரை தீர்த்துக்கட்டுமாறு வீர சாவர்க்கர் எங்களுக்கு ஆணையிட்டிருக்கிறார் என்று சொன்னதாகக் கூறுவது முற்றிலும் பொய்யே. குற்ற உடந்தை சாட்சி இவ்வாறு பொய் சொல்ல வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்.நாங்கள் பாட்கேயை வீர சாவர்க்கர் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் சென்று கடைசி தரிசனம் பெற்றோம் என்பதும், அல்லது எந்த சதித்திட்டம் தொடர்பாகவும் வீர சாவர்க்கர்  'வெற்றியுடன் திரும்பி வாருங்கள் ' - யஷாஸ்வி ஹௌன் யா ' என்று சொன்னார் என்பதும் உண்மையல்ல. என் முன்னிலையில் ஆப்தேயோ அல்லது நானோ, பாட்கேயிடம், காந்திஜியின் நூறு ஆண்டுகள் முடிந்து விட்டன ; ஆகவே நாம் வெற்றியடைவது உறுதி என்று வீர சவர்க்கர் எங்களிடம் சொன்னதாக எப்போதும் சொல்லவில்லை. நான் இத்தகைய நல்லாசிக்காக ஏங்கும் மூடநம்பிக்கை உடையவனல்லன். இத்தகைய குறிசொல்வதில், மிகவும் குழந்தைத்தனமாக நம்பிக்கை உடையவனுமல்லன்.

48. 1948 ஜனவரி 30 - நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியின் பின்புலம் முழுமையாகவும், தனிப்பட்ட நிலையிலும் அரசியல் ஆகும். அதனைச் சற்று விரிவாகவே நான் விளக்க விரும்புகிறேன். காந்திஜி, இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், மற்றவர்களின் மதநூல்களை மதித்தார் என்பதும், அவருடைய பிரார்த்தனைகளில் கீதை, குரான்,விவிலியத்திலிருந்து பாடல்களை இசைத்தார் என்பதும், அவர்மீது எனக்கு எந்தப் பகைமை எண்ணத்தயும் தூண்டவில்லை. என் மனத்துக்கு, மதங்களின் ஒப்பீட்டைப் பயில்வது மறுப்புக்குரியதே அன்று; உண்மையில் அது ஒரு தகுதியும் ஆகும்

49. வடக்கில் வடமேற்கு எல்லைப் பகுதியும், தெற்கே கன்னியாகுமரியும், கராச்சிக்கும், அஸ்ஸாமுக்கும் இடைப்பட்ட நிலப்பகுதியும் கொண்ட முழுமையான பிரிவுபடாத இந்தியா தான் என் தாய்நாடாக இருந்து வந்தது.இந்தப் பரந்த நிலப்பரப்பில் பல்வேறு மதங்களைச் சார்ந்த மக்களும் வாழ்கின்றனர். இத்தகைய சமயக் கோட்பாட்டினர் தங்கள் சித்தாந்தங்களையும்,  நம்பிக்கைகளையும் பின்பற்றுவதற்கு
முழுமையான, சம உரிமையைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதில் நான் உறுதியாய் இருக்கிறேன்.  இந்த நிலப்பரப்பில் இந்துக்கள்தாம் அதிகமானவர்கள். இந்த நாட்டிற்கு அப்பாலோ அல்லது வெளியேயொ தங்களுக்குச் சொந்தமானது என்று சொல்லிக்கொள்ள எந்த இடமும் இல்லை. நினைவுக்கெட்டாத காலம் முதலாக இந்துக்களின் தாய் நாடாகவும், புனிதநாடாகவும் இந்துஸ்தானம்தான் இவ்வாறு இருந்து வருகிறது. இந்நாட்டின் புகழ், பெருமை, அதன் பண்பாடு, கலை, அறிவு, அறிவியல், தத்துவம்  எல்லாவற்றுக்கும் இந்துக்கள் பெரிதும் கடன்பட்டுள்ளனர். இந்துக்களுக்கு அடுத்தபடியாக முஸ்லிம்கள் அதிகமாய் உள்ளனர். பத்தாம் நூற்றாண்டு முதல் இந்த நாட்டில் அவர்கள் முறைவைத்து ஆக்கிரமித்து, இந்தியாவின் பெரும் பகுதியில் முஸ்லீம் ஆட்சியை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறுவுவதில் வெற்றி பெற்றனர்.

நன்றி: சாலிய மஹரிஷி சாலியர்

Read More

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 8

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 8

  Saturday, August 01, 2015

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 8

Dead and wounded after the 'Direct Action Day'
which developed into pitched battles as Muslim and Hindu
mobs rioted across Calcutta in 1946, the year before independence

கோட்சே வாக்குமூலம் – 8

37. ஆனால் இந்த ஆர்ப்பாட்டம் பற்றிய அறிக்கயை வீர சவர்க்கர் படித்தபோது, எங்கள் முயற்சியைப் பாராட்டுவதற்க்குப் பதிலாக, என்னைத் தனியாக அழைத்து, ஒழுங்கீனமான இத் திட்டத்துக்காக என்னைக் குறை கூறினார். இவ்வளவுக்கும் இந்தப் போராட்டம் அமைதியாகத்தான் நடந்தது. அவர் சொன்னார்" உங்களுடைய கட்சிக் கூட்டங்களிலும் தேர்தல் சாவடிகளிலும் ஒழுங்கீனமான நடத்தையினால் காங்கிரஸார் புகுந்து குழப்புவதை நான் கண்டிப்பதைப் போலவே, இந்து சங்கத்தார் செய்யும் ஜனநாயகமற்ற நடத்தையையும் நான் கண்டித்தாக வேண்டும். இந்து எதிர்ப்புப் போதனைகளை காந்திஜி அவருடைய பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களில் போதித்தார் என்றால் நீங்கள் உங்கள் கட்சிக் கூட்டங்கள் நடத்தி அவருடைய போதனைகளை கண்டிக்க வேண்டும். நமக்குள்ளாக வேறுபட்ட எல்லாக் கட்சியினரும் பிரச்சாரத்தை சட்டதிட்டங்களின் படியே கண்டிப்பாக நிகழ்த்த வேண்டும்."

38. இதற்கு பின்னர், இந்தியாவின் பிரிவினை உண்மையாகவே முடிவு செய்யப்பட்டபோது, இரண்டாவது முனைப்பான நிகழ்ச்சி இடம் பெற்றது. இந்து மகாசபையின் ஒரு குழுவினர், புதிய நாட்டில் உறுதியாக அரசுப் பொறுப்பேற்க இருக்கும் காங்கிரஸ் அரசின் மீது இந்து மகாசபையின் மனப்பான்மை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்து கொள்ள விரும்பினர். இந்தியாவின் மீதியிருக்கும் பகுதியைப் பற்றி கவலை கொள்ளவில்லை. வீரசவர்க்கரும், இந்துமகாசபையின் மற்ற உயர்நிலைத் தலைவர்களும் உடனடியாகவும், அழுத்தமாகவும் மறுமொழி கூறினர். விடுதலை பெற்ற இந்திய நாட்டை ஆட்சிசெய்ய அமைக்கப்பட்ட எந்த இந்திய அரசும் ஒரு கட்சியின் அரசாகக் கண்ணோட்டமிடப்படக் கூடாது. ஒரு காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என்று கருதாமல், இந்துஸ்தானின் தேசிய அரசாகக் கருதி, மதித்து, கீழ்ப்படிய வேண்டும். பாக்கிஸ்தான் உருவாவதற்கு எவ்வளவுதான் வருத்தம் தெரிவித்தபோதும், அவர்களுடைய எதிர்கால நோக்கம், புதிதாகப் பிறந்துள்ள விடுதலை பெற்ற இந்திய அரசுக்கு உண்மையான, முழுமையான ஆதரவு அளிப்பதேயாகும். புதிதாக வென்ற சுதந்திரத்தை இம்முறையில் மட்டுமே பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும். இந்திய அரசைக் கீழறுக்க முயலும் எந்த முயற்சியும் உள்நாட்டுப் போரைத் தோற்றுவித்து, இந்தியா முழுவதையும் பாகிஸ்தானாக்க எண்ணும் முஸ்லிம்களின் பாவகரமான இரகசிய நோக்கத்தை ஈடேறச் செய்துவிடும்.

39. என்னுடைய நண்பர்களும், நானும் எதையும் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாமல் திரும்பினோம். அப்போது எங்கள் நெஞ்சமெல்லாம் நிறைந்த உணர்வுகளின் படி வீர சவர்க்கரின் தலைமைக்கு விடைபெறவேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டதையும், எங்கள் எதிர்காலக் கொள்கை, செயல்த்திட்டங்களில் அவரை கலந்தாலோசிப்பதை நிறுத்த வேண்டும் என்பதையும், எங்கள் எதிர்காலத் திட்டங்கள் பற்றி இனி அவரிடம் பேசவே கூடாது என்பதையும் உணர்ந்தோம்.

40. அதற்கு சற்றுப் பின்னால், பஞ்சாபிலும், இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளிலும் முஸ்லீம் மதக் கலவரம் பயங்கரமாக வெடித்தெழுந்தது. காங்கிரஸ் அரசாங்கம் அடக்குமுறையையும், வழக்குப் போடுவதையும் தொடங்கியது; பீகார், கல்கத்தா, பஞ்சாப், இதர பகுதிகளில் முஸ்லீம் வன்முறையை எதிர்க்கத் துணிந்த இந்துக்கள் மீதே துப்பாக்கிச்சூடும் நடத்தியது. எங்கள் மோசமான அச்சமெல்லாம் உண்மையாகி விட்டதாகத் தோன்றியது. என்றாலும், 1947 ஆகஸ்ட் 15 ஒளி வெள்ளத்திலும், திருவிழாக் கோலத்திலும் கொண்டாடப் படுவதைக் காண எங்களுக்கு எவ்வளவு வேதனையாகவும், வெட்கக் கேடாகவும் இருந்தது! பஞ்சாப் முழுவதும் முஸ்லிம்களால் பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது; இந்துக்களின் குருதி ஆறுகளாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. என்னுடைய தூண்டுதலால், இந்து மகாசபையினர், திருவிழாக் கோலத்தையும், காங்கிரஸ் அரசையும் புறக்கணிக்க முடிவு செய்து, முஸ்லீம் தாக்குதலைத் தடுத்து நிறுத்த ஒரு போராட்டத் திட்டத்தை செயற்படுத்த முடிவு செய்தனர்.

41. இந்து மஹாசபையின் செயற்குழுக் கூட்டமும், அகில இந்திய இந்து பேரவைக் கூட்டமும் டெல்லியில் 1947 ஆகஸ்ட் 9 வாக்கில் நடத்தப்பட்டன. வீர சாவர்கர் தலைமை வகித்தார். ஆப்தேயும், மற்ற நண்பர்களும், நானும் கடைசி முயற்சி மேற்கொள்ள விரும்பினோம். மகாசபையையும், அதன் அனுபவம் மிக்க தலைவர்களான வீர சாவர்க்கர், டாக்டர். முகர்ஜி, எல்.பி.போபட்கர் போன்றோரையும், மற்றவர்களையும் எங்கள் கருத்துக்கு இணங்கச்செய்து ஒரு போராட்டத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற முயன்றோம். மகாசபையின் செயற்குழு, எங்கள் ஆலோசனைகளின் படி, ஹைதராபாத்துக்கு எதிராக நடவடிக்கைக் குழு நியமிப்பதையோ, பிளவுபட்ட இந்தியாவில் உருவாக்கப்படும் புதிய நாட்டை ஆளவிருந்த காங்கிரஸ் அரசைப் புறக்கணிப்பதையோ ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. என் மனத்தின் படி பிளவுபட்ட இந்திய நாட்டை அங்கீகரிப்பது, சபிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் சித்திரவதைக்கு உடந்தையாய் இருப்பதை ஒப்பாகும். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக செயற்குழு ஒரு சாரமற்ற தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. 1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று மக்கள் எல்லோரும் தங்கள் வீடுகளில் "பகவா"க்கொடியை ஏற்றுமாறு கேட்டுக் கொண்டது. வீர சாவர்க்கர் மேலும் ஒரு படி சென்று, சக்கரத்துடன் கூடிய மூவண்ணக்கொடி தேசியக்கொடியாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று உண்மையில் வற்புறுத்தினார். நாங்கள் அவருடைய மனப்போக்கை வெளிப்படையாக எதிர்த்தோம்.

நன்றி: சாலிய மஹரிஷி சாலியர்

Read More

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 7

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 7

  Saturday, August 01, 2015

நாதுராம் கோட்சே வாக்குமூலம் – குற்றப்பத்திரிகைகான மறுமொழி – 7

Narayan Apte - நாராயணன் ஆப்தே

கோட்சே வாக்குமூலம் – 7

32. இந்த நாளிதழின் நிருபர்களாக ஆப்தேயும், நானும் இந்து சங்கத்தார் அலுவலகத்தைப் பார்வையிடுவது வழக்கம். அது வீர சவர்க்கரின் இல்லத்துத் தரைத் தளத்தில் நடுவிலிருந்த பொது அறையில் இருந்தது. இந்து சங்கத்தார் அலுவலகம் வீர  சவர்க்கரின் செயலாளர் ஜி.வி.டாம்லே, வீர சவர்க்கரின் மெய்ல்காவலர் அப்பா கசர் ஆகியோர் பொறுப்பிலிருந்தது. வீர சவர்க்கர் பத்திரிகைகளுக்கு வெளியிடும் போது அறிக்கைகளைச் செயலாளர் டாம்லேயிடம் பெறுவதற்கும், தலைவரின் சுற்றுப்பயணம் பற்றிய முக்கியத் தகவல்களையும், பேட்டிகள் முதலியவற்றையும் குறித்துக் கொள்வதற்கும் நாங்கள் அலுவலகத்துக்குச் செல்வது வழக்கமாயிருந்தது. அவற்றை வெளியிட செயலாளர் உரிமையளிக்கப் பட்டிருந்தார். அதே வீட்டின் தரைத் தளத்தின் இரு அறைகளில், ஆங்கில வார இதழான  ஃப்ரீ இந்துஸ்தான் இதழைச் செப்பம் செய்து கொடுக்கும் ஏ.எஸ்.பிடே என்பவரும் குடித்தனக்காரராக குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தார். ஆப்தேயும், நானும் சவர்க்கர் சதனுக்குச் செல்வதற்கு இரண்டாவது காரணம், இந்து சங்கத்தார் அலுவலகத்தில் கூடுகின்ற பிடே, டாம்லே, கசர் மற்ற சபையின் தொண்டர்கள் முதலியோரைச் சந்திப்பதற்க்காகும். அவர்களுடன் ஒருவருக்கொருவர் தனிப்பட்ட முறையில் நண்பர்கள் ஆகி விட்டோம். அவர்கள் அனைவரையும் சந்திக்கவும், நட்புடன் அளவளாவவும் பம்பாய் செல்லும் போதெல்லாம் இந்த அலுவலகத்துக்குச் செல்வோம்.சிலசமயங்களில் அங்கு இந்து சங்கத்தார் பாணியையும் அவர்களுடன் விவாதிப்பது வழக்கம். அவர்களில் சிலர் எங்கள் செய்தித்தாளுக்கு விளம்பரங்கள் பெறுவதற்கு உதவி செய்வது வழக்கம்.

33. ஆனால் சவர்க்கர் சதனுக்கு மேற்கொள்ளும் எங்களுடைய இயல்பான வருகையானது பொதுவாக தரைதளத்திலிருந்த இந்துசங்கத்தார் அலுவலகத்தோடு மேற்சொன்ன காரணங்களுக்காக மட்டும் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது.வீரசவர்க்கர் அவ்வீட்டின் முதல் தளத்தில் குடியிருந்தார். வீர சவர்க்கரை நேரடியாக பேட்டி காண்பது. மிக அரிதாகத் தான் நிகழும்-அதுவும், சந்திப்புக்கு தனி அனுமதி பெற்றால்தான் நிகழும்.

34. மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் வீர சவர்க்கரின் உடல் நலம் மிகவும் பாதிக்கப்படதால் அதிலிருந்து அவர் படுக்கையிலேயே இருந்து வந்தார். ஆகவே அவர் பொது நடவடிக்கைகளை நிறுத்தி விட்டு, ஏறத்தாழ பொது வாழ்விலிருந்தே ஓய்வு பெற்று விட்டார். அவருடைய வீரியம் மிக்கத தலைமையும், காந்த ஈர்ப்புடைய செல்வாக்கும் கிடைக்காமல் போனதால், இந்து மகா சபையின் நடவடிக்கைகளும், செல்வாக்கும் முடங்கிப் போயின். டாக்டர். முகர்ஜி தலைவரான போது, மகாசபையானது காங்கிரஸின் கைப்பாவை நிலைக்குக் குறைந்து விட்டது. காந்திய சூழ்ச்சியால் ஒருபுறமும், முஸ்லிம் லீக்கால் மறுபுறமும் நடத்தப்பட்ட ஆபத்தான இந்து எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு எதிர்ச்செயல் புரிய மகாசபை மிகவும் இயலாத நிலைக்கு ஆளாகிவிட்டது. இதையெல்லாம் பார்த்த பின்னர் இந்து சங்கத்தார் இயக்கத்தை மகாசபை சட்டங்களின் படி நடத்துவதற்கான கொள்கை திறனில் எனக்கு எல்லா நம்பிக்கையும் போய்விட்டது. நான் அங்கிருந்து விலகிக் கொள்ளத் தொடங்கினேன். இந்துசங்கதார் இளைஞர் அணி ஒன்றை உருவாக்கி, காங்கிரஸ், முஸ்லீம் லீக் இவற்றிற்கு எதிராகப் போராடச் செயல்த்திட்டம் ஒன்றைப் பின்பற்றுவது என்று உறுதி பூண்டேன். பெயர் அற்ற ஆனால் வயது முதிர்ந்த, மகாசபைத் தலைவர்கள் யாரையும் நான் கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை.

35. வீர சவர்க்கரையும், மற்ற வயது முதிர்ந்த மகாசபைத் தலைவர்களையும் இனிமேலும் நான் நம்பிப் பயனில்லை என்ற உண்மையை உணர்த்திய இந்த சமயத்தில் நடந்த பல நிகழ்ச்சிகளில், என் கண்களைத் திறந்துவிட்ட இரு நிகழ்ச்சிகளை இங்கு நான் குறிப்பிடுகிறேன். காந்திஜியின் நடவடிக்கைகளை உள்ளிருந்தும், முஸ்லீம் லீக் நடவடிக்கைகளை வெளியிலிருந்தும் எதிர்க்கும் நோக்கத்துடன் இளைஞர்களை இணங்குவித்து, வழிகாட்டி, போராடவைக்க முடிவு செய்தோம். 1946 அல்லது அந்த காலகட்டத்தில் நவகாளியில் சுரவார்டியால் அரசு ஆதரவுடன் இந்துக்களின் மீது நடத்தப்பட்ட முஸ்லிம்களின் அட்டூழியம் எங்கள் உதிரத்தைக் கொதிக்க வைத்தது. அதே சுரவார்டிக்கு காந்திஜி பாதுகாப்புத் தர முன்வந்ததையும், அவருடைய பிராத்தனைக் கூட்டங்களில் அவனை ஷாஹித் ஸாஹேப் (தியாக ஆன்மா) என்று போற்றியதையும் நாங்கள் கண்டபோது எங்கள் அவமானமும், உள்ளக்கொதிப்பும் எல்லை கடந்தன.

அதுமட்டுமன்று, டெல்லிக்கு வந்தபின்னர் பங்கிக் குடியிருப்பில் உள்ள ஒரு இந்துக் கோவிலில் அவருடைய பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தை நடத்தத் தொடங்கினர். அங்கு வழிபாடு நடத்திய பக்தர்கள் மறுப்புத் தெரிவித்தபோதும், இந்துக் கோவிலுக்குள்ளே பிரார்த்தனையின் ஒரு பகுதியாக குர்-ஆனிலிருந்து சில பகுதிகளைப் படிக்குமாறு வற்புறுத்தினார். முசுலீம்களின் எதிர்ப்புக்கெதிராக அவரால் மசூதிகளில் கீதையைப் படிக்கத் துணிய முடியவில்லை அவர் அவ்வாறு செய்திருந்தால், முஸ்லீம் எதிர்ச்செயல் எவ்வளவு கொடூரமாக இருந்திருக்கும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஆனால் சகிப்புடைய இந்து உணர்வுகளை அவர் பாதுகாப்பாக மிதித்துச் செல்லலாம். இந்த நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்க, இந்துவின் மரியாதை அவமதிக்கப்படும்போது அவனும் பொறுமை இழப்பான் என்பதைக் காந்திஜிக்கு நிரூபிக்க நான் உறுதி பூண்டேன்.

36. ஆப்தேயும், நானும் டெல்லியில் அவருடைய கூட்டங்களில் தொடர்ந்து ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தி, அத்தகைய பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களை நடத்துவதை இயலாததாகச் செய்ய முடிவு செய்தோம். ஆப்தே, அகதிகளின் ஒரு பெரும் பிரிவோடு டெல்லியில் ஓர் ஊர்வலம் நடத்தினார். காந்திஜியையும், அவருடைய ஷாஹித் சுரவார்டியையும் கண்டித்து, பங்கிக் குடியிருப்பில் அவருடைய பிரார்த்தனைக் கூட்டத்துக்குள் முண்டியடித்துச் சென்றனர். கொந்தளிப்பான எதிர்ப்பு தொடர்ந்ததைக் கண்ட காந்திஜீ கம்பியிட்ட, பாதுகாக்கப்பட்ட கதவுகளுக்குப் பின்னர் மறைந்து ஒதுங்கிக் கொண்டார். அந்தச் சமயத்தில் பலாத்காரத்தைப் பயன்படுத்தும் எண்ணம் ஒரு சிறிதும் எங்களிடையே இல்லை.

நன்றி: சாலிய மஹரிஷி சாலியர்

Read More